«قوانین پزشکی» تأملی ژرف درباره‌ی مرزهای علم و نقش گریزناپذیر انسان در پزشکی است. موکرجی در این اثر نشان می‌دهد که پزشکی نه دانشی مطلق و بی‌خطا، بلکه علمی انسانی، ناتمام و سرشار از عدم‌قطعیت است. علمی که میان قاعده و استثنا، داده و شهود، امید و واقعیت در تکاپوست. وی با تکیه بر تجربه‌های بالینی و نگاهی فلسفی – جامعه‌شناختی، سه «قانون» برای پزشکی پیشنهاد می‌کند: فهم بیماری به ‌مثابه اختلال، توجه به الگوها و استثناها، و حفظ تعادل میان حقیقت علمی و امید بیمار. او در برابر پزشکیِ صرفاً الگوریتمی و داده‌محور می‌ایستد و یادآوری می‌کند که هر بیمار، جهانی یگانه است و هیچ پروتکلی جای قضاوت انسانی را نمی‌گیرد.

این کتاب واکنشی است به پزشکیِ صرفاً داده‌محور و الگوریتمی. پزشکی‌ای که بیمار را به «مورد» تقلیل می‌دهد. موکرجی تأکید می‌کند که هر بیمار، جهانی یگانه است و پزشک نه فقط مجری پروتکل‌ها، بلکه مفسر پیچیدگی‌های زیستی و رنج انسانی است. «قوانین پزشکی» مانیفستی انسان‌گرایانه برای پزشکی مدرن است؛ دعوتی به بازگرداندن انسان به مرکز علم درمان.